Hoe het allemaal begon,...

De eerste drie weken ziek-zijn

In de tweede week van oktober 2025, toen Caya een weekendje weg was met een vriendin, kreeg ze plotseling zeer heftige hoofdpijn. Bijna tegelijkertijd kreeg ze ook last van duizelingen en druk op/achter haar ogen. Ze moesten het weekend afbreken, want ze was echt té ziek en pijnstilling hielp niet. Ze liet zich terug naar huis rijden en meldde zich bij de huisartsenpost in Alkmaar omdat de pijn te erg was.

Bij de huisartsenpost zeiden ze (dachten ze) dat Caya een voorhoofdholte ontsteking en/of verstopte holtes had. Ze kreeg hier medicijnen voor mee en moest het hiermee doen.
Na enige tijd nam ze contact op met de huisarts omdat de medicijnen niets deden. Ze moest nog wat geduld hebben, zeiden ze bij de huisarts, want dit had meer tijd nodig en soms duurt het even voordat medicatie aanslaat.

Toen ze na 3 weken nog steeds vreselijk ziek was en het alleen maar erger werd, maakte ze een afspraak bij de huisarts. Omdat ze zelf niet kon rijden en eigenlijk ook niet goed kon lopen, werd ze gebracht. De huisarts schrok van wat ze mankeerde en hoe ze overkwam. Omdat ze niet goed op één rechte lijn kon lopen, constant misselijk was en de hoofdpijn echt ondragelijk was, werd ze doorverwezen naar de spoedeisende hulp. Men vreesde iets van een tumor of iets dergelijks en het was wenselijk dat er een MRI gemaakt zou worden.

De eerste opname periode 

Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis, werd ze na een tijd wachten in de wachtkamer en een uitgebreide check-up, opgenomen in het ziekenhuis. Ze ging naar de afdeling Neurologie.
Dit was voornamelijk omdat ze een MRI-scan wilden maken en het makkelijker zou zijn om haar tussendoor te helpen, als ze dichtbij was. In het ziekenhuis dus.

Maandag 10-11-2025 werd Caya dus opgenomen, aan het eind van de middag. Uiteindelijk bleef ze tot zaterdag 15-11-2025 in het ziekenhuis en kreeg ze in de kleine week dat ze daar was 2x een MRI-scan, en een ruggenmerg/hersenvocht punctie, die erg pijnlijk was. Omdat ze na die week, neurologisch gezien, "beter" werd bevonden, stuurden ze haar terug naar huis.

Teruggestuurd naar huis

In de daarop volgende week moest ze echter wel nog meerdere malen terug naar het ziekenhuis voor aanvullend onderzoek. Dit maal op KNO gebied.  Haar gehoor werd getest en ze kreeg testen waarbij ze achter haar oogbol konden kijken. Ook werd haar evenwichtsorgaan gecheckt en men ontdekte dat dit aan de rechterkant bijna niet meer functioneerde. Dit was in ieder geval een verklaring voor haar instabiele houding en haar misselijkheid die continue aanhield. De ritjes in de auto van en naar het ziekenhuis maakten dit ook niet beter, eerder slechter.

Maar tijdens deze week thuis ging het alleen maar slechter en slechter. Ze kon amper eten en bleef maar spugen. Zelf thee en water kwamen eruit. Zodra ze rechtop ging zitten of enige andere inspanning deed, moest we alweer spugen. Het was een reflex die niet te onderdrukken was. Caya kon nu alleen nog maar stil in bed liggen, op haar rug, met gesloten ogen. Lopen gaat niet meer, alleen nog met hulp van een rollator én van een persoon.
Door de duizeligheid, het niet goed meer kunnen kijken en de continue aanwezige onbalans door het verstoorde evenwichtsorgaan, was ze zo ziek en misselijk dat we op vrijdag moesten ingrijpen.

Na divers contact met het ziekenhuis, de KNO én de Neurologie afdeling, maar ook in samenspraak met de huisarts, werd besloten dat Caya opnieuw moest worden opgenomen. We moesten nu zelf naar het ziekenhuis komen.

Wéér opgenomen in het ziekenhuis

Omdat ze inmiddels te zwak was om zelf te lopen, kwamen er ambulance broeders om haar te begeleiden. De buiten trappen bij haar appartement waren te stijl en te lang om zonder hulp vanaf te komen. Eenmaal beneden aangekomen zetten de broeders haar in mijn auto, met een extra kots zakje, en daar gingen we weer, opnieuw richting de spoedeisende hulp.

Omdat ze al eerder opgenomen was geweest en haar komst al voorbereid was door de huisarts en de afdeling Neurologie, hoefden we gelukkig niet in de wachtkamer te wachten. Ze lag al snel in een bed en het eerste wat men deed was een infuus met vocht aanbrengen, want ze was ondertussen aan het uitdrogen. Ook kreeg ze direct medicatie via een infuus, dan kon ze dat tenminste niet meteen weer uitspugen. Voornamelijk pijnstilling en anti-misselijkheid medicatie.

De hele avond liepen er diverse dokters af en aan om testjes met haar te doen en te beoordelen of ze wel of niet mocht blijven. Haar spierkracht was ernstig afgenomen en haar coördinatie en evenwicht waren ver onder de maat. 

We kwamen rond 18u aan in ziekenhuis en om 22u30 mocht ze eindelijk naar de afdeling Neurologie en was ze, na 6 dagen thuis te zijn geweest, officieel weer opgenomen in het ziekenhuis, op 21-11-2025.